De mooie wegen uit de kindertijd
raakten verdoold waar steenkool en oorlog
de ruimte van de heemskinderen regeerden.
De schilder liet het zwart vergaan
en vond bij blauwe stof het looiende licht
dat nieuwe kleur aan Marguérita bracht.
Marinus
De mooie wegen uit de kindertijd
raakten verdoold waar steenkool en oorlog
de ruimte van de heemskinderen regeerden.
De schilder liet het zwart vergaan
en vond bij blauwe stof het looiende licht
dat nieuwe kleur aan Marguérita bracht.
Marinus
Rembrandts oude man was op de Amsteldijk.
Tussen wandelaars en zon
was zilver in donker water.
Men zag hen in tegenlicht gaan.
Nabij buitenplaatsen van de stad
schetste de meester geliefde oevers
voor erven van het licht
die hun lenzen daar zouden richten.
Uit nieuwe wijken kwamen de velen
die voor hen poseerden, een moment
van air aan de zondagse rivier.
In driedelig pak naast het statief
bediende hun fotograaf de sluiter
voor een familiewandeling zonder einde.
Marinus
In zacht opgloeiende kleuren
ontkomen de bloemdijken
in het oude polderland
aan de winterse staat.
De tijd die zij schrijven
gaat onder populieren schuil,
hoog in het landschap
achter de brede zeearm.
Een verre torenspits, welen
en gaarden, stil en sober nog,
schapen, een verscholen boerderij.
Over lege landerijen
trekt alles voorbij
langs het spoor dat bleef.
Marinus te Velde
februari ‘89
Het verhaal Der Spaziergang uit 1917 van de Zwitserse schrijver Robert Walser (1878-1956) is een schitterend voorbeeld van literaire beleving die verbonden kan zijn met een open geesteshouding tijdens een wandeling zoals Walser er vele gemaakt heeft. Schrijven en wandelen gingen zo voor hem samen. Machteld Bokhove vertaalde Der Spaziergang onlangs zeer fraai uit het Duits. Lebowski Publishers gaven de Nederlandse versie uit.
Nadat de ik-figuur zich in een stemming van verlangen ’s morgens op weg heeft begeven voor een wandeling, zoekt hij ironisch met wisselend succes inspirerende ervaringen onderweg, waarmee hij zich kan ontdoen van zijn beslommeringen. Bij een enkele ontmoeting meent hij te doen te hebben met een actrice, bij een andere met een zangeres. Hij heeft ze al aangekondigd nog voor hij ze zag. Ze herkennen zich later niet in de rol die de ik-figuur voor hen schetst, maar zijn voorstellingen verhogen toch zijn gevoeligheid voor ervaringen die zijn stemming vast zullen houden en verdiepen naar hij hoopt. De lezer nadert nu meer passages van euforie bij de ik-figuur, maar voorvoelt toch het onvermijdelijke.
Walser schrijft in de voortgang van het verhaal over het mislukte bezoek van de ik-figuur aan zijn kleermaker en later in de discussie met een belastingambtenaar over de zin van het wandelen: (……….) Elke wandeling is vol bezienswaardige, gevoelswaardige verschijnselen. Op aardige wandelingen, al zijn ze nog zo klein, wemelt het meestal letterlijk van composities, levende gedichten, aantrekkelijke dingen, allerlei natuurschoon.(…….) Bedenkt u toch hoe de dichter gedoemd is te verarmen en jammerlijk te mislukken als de moederlijke, vaderlijke, kinderlijke natuur hem niet steeds opnieuw met de bron van het goede en schone in aanraking zou brengen.
Het is verleidelijk veel meer te citeren uit dit bijzondere verhaal, dat de lezer veel verder brengt dan op het eerste gezicht aan de orde schijnt te zijn.
Marinus
Met een lege houten trein rijd ik soms
mijn vroege jaren binnen.
De reizen met de aangehaakte wagens
gingen in het spel door onze kamers
naar stations van verwondering
die in mijn hoofd verschenen
bij geluiden die zochten
naar verdwenen pastoraal geluk.
De wonden van de stad waar zo’n reis begon
hebben zich veel later met het kamerspoor verbonden
waarvan alleen wat woorden resten
die het hout in mijn gedachten vond.
Marinus
Een winterlandschap spreekt mij aan
met eeuwige treur over barre kou.
Maar diepzwart ijs na strenge vorst
draagt dierbaar leven hier.
Een lichtbaak meldt een buurtschap
langs nieuw gebaande wegen.
Mensen en bomen buigen
om ijzige wind te weerstaan.
Ingesloten door een lange tocht
vindt men zijn gelatenheid.
Het weidse land wordt binnenzee.
Aan gene zijde sluimert woon
in aangewaaid habijt gekomen,
de luwte van een stille haven.
Marinus
De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.
Hier is een fragment:
In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 480 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 8 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.
Uit een van de spitsen
vliegen talloze vogels
cirkelend hemelwaarts.
Buiten staart men naar boven
en ziet men onverhoeds stervelingen
hun werelds labyrint ontzweven.
De kathedraal die hier de vluchten kent
haalt hen om het blauwe licht.
Men is leeg en laat zich overmeesteren
begin van de kringen naar binnen.
Marinus
Terwijl ik ga en ben
werkt de wagenmaker weer
aan zijn houten verleden
voor diensten huis aan huis.
Brood en melk, groenten en vis
straatonthaal op komst
dierbaar leven van alledag
bij fraai belijnde wagens.
Ik zag de laatste maker schaven
rook de geur van hout bewerken
weet hoe het soms gebogen werd.
Metgezel in weer en wind of
aardse zonnewagen in de zomer
een menselijk gareel van gaan.
Marinus
Nabij de stad is alles
trager om het water
dat we deze herfstdag volgen
uitvalswegen zwijgen naar behoren.
Waar de stilte invalt bij verdwijnend licht
ontwaren we een kleine stoet
een korte groet in het verschiet
brengt ons gesprek op gang.
Een verhaal van buitenlucht
in noordelijke zetting zwoegt
een ware trein van oudsten
beweegt zich uit de cirkelgang
die ons voorspelbaar past
een haast huiselijk tafereel.
Marinus