Voor wie dit leest……

Deze woorden gebruikte  Leo Vroman (1915 – 2014) kort na de oorlog als titel voor een van zijn bekendste gedichten. Hij richtte zich daarin rechtstreeks tot zijn lezers: wat kan ik doen?/ Ik kan u niet bereiken.// O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen. Toch wilde hij gedreven door liefde schrijven, waarbij hij hoopte dat zijn woorden wakker gelezen werden als een lang verwachte brief. De poëzie van Vroman verlangt volgens zijn lezers betekenissen te vinden, die het mogelijk maken zich te onttrekken aan de leegte.

Vanaf mijn blog kijk ik hier naar de ster van Vroman en weet dat ik de lezer wil zijn van zulke poëzie. Als ikzelf de pen probeer vanuit mijn eigen inspiratiebronnen, hoop ik beelden te vinden die hun zin laten benaderen in wat ik tenslotte lees. De eenheid van vorm en inhoud die dan ontstaan kan zijn, wijst de weg.

Ik maak graag gebruik van variaties op de sonnetvorm, die vooral door zijn wending gedragen wordt. In Debussy bijvoorbeeld reik ik naar “het verzuimde leven” in een droombeeld, dat de werkelijke ervaring van verzuim doorbreekt. Bij de wending moduleert het sonnet naar mineur.

Maar als de pianiste Debussy speelt, komt alles weer samen….

Geplaatst in gedichten | Tags: | Een reactie plaatsen

Teunisbloem

img_0882

 

Een zomerverhaal in geel

bij schemering ontsloten

de koningin van de nacht gehoord

 haar aria gefloten.

 

Zo’n ouverture zoekt de lichte maten

voor tegenstemmen die slechts weten:

dit laatste zonlicht  voor de kelk

is van diepe duisternis bezeten.

 

Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten, Poëzie | Tags: | Een reactie plaatsen

Burns’ landschap

Wandelen bij Assington Green 6

Ze kwam van ver, men zong

Coming Thro’  Rye Water.

Zo kende hij haar.

 

Nat schoeisel door de beek

zelden droog, ze waste

de modder van haar petticoat.

Zo ging ze aan ’t koren voorbij.

 

Dit gaf hij te verstaan

los van wie en waar.

Ontvang haar groet,

elk teken is genoeg.

 

Als je door de dalen komt,

waar je de wereld kent,

ontvang en groet, blijf nabij

een onvergetelijk lied.

 

Omarm in gedachten

een lichaam uit verleden

dat langs de granen gaat

en instemt met dit eden.

 

Marinus te Velde

 

 

Geplaatst in gedichten, landschap, Poëzie | Tags: | Een reactie plaatsen

Naar Jura

2017-05-09.jpg

Aangeland waar Orwell zijn laatste Schotse regels schreef.

Overal komen sneeuwklokjes op. Een paar tulpen boven de grond.

Enkele muurbloemen proberen nog te bloeien.

Terug naar Jura, bemind eiland voor  eenzamen

opgenomen in striemend weer, strijdbaar nog.

 

Het landschap van zijn leven

rauw in kaart gebracht.

Zo was het en niet anders.

De jaren voor dit oorlogsverblijf

hadden hem diep geraakt.

 

Hij raapt zijn zinnen bij elkaar

en vindt de glazen pressepapier

die zijn geheugen drukt,

ziet het machteloze gebaar van de moeder

dat  dreigend leed  niet zal verjagen.

 

Herstellende arbeid aan huis en hof

kan zijn benauwd bestaan niet keren…

 

Marinus te Velde

 

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Eerste sneeuw

IMG_0707.jpg

Nooit zag zij de vormen

van een warme wereld

in sneeuwkristallen wade

 

Na deze woorden

zocht haar reis

de kille aarde

 

die zij zag komen in het wit

doorluchtigheid in vallende sneeuw

een koningin die zich ter aarde vlijt.

 

 

Marinus te Velde Lees verder

Geplaatst in gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Beachy Head

IMG_0505.jpg

Waar wij staan

brengt het licht

langs een slapend baken

golfslag in milde gedachten

naar de krijtrots, ons  verhaal.

 

De overtocht naar Albion gaat voort

 

in taal en tekens van wat ons bewoog

verzonken, maar niet verdwenen.

Noem het beachy head

dat ontwaakt

in ons lichthuis.

 

Het grijs van de verten

verhult nog de hooglanden

momenten aan de einder .

Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten, landschap, Mooie dagen, Poëzie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Symforosa*

Begijnhof Lier 2

 

Fluister haar naam

en keer terug naar de stad

waar haar huis al vele zomers blinkt

bij de vensters met de druivelaar

 

alsof het licht is bewaard

dat de jonge vrouw omgaf

toen een stille hovenier naderbij kwam

tijdens de uren van de oogst

 

Zij stond daar, toch veraf

als in gesprek maar zonder woorden

misschien een zucht tenslotte

 

Fluister hem toe Symforosa

keer op uw schreden terug

Hoe rijp zijn uw oude gedachten

Marinus te Velde

*Uit een verhaal van Felix Timmermans (1886-1947)

 

 

 

Geplaatst in gedichten, Poëzie | Tags: | Een reactie plaatsen