Vos-oord

IMG_0609 (2)

Een verhaal voert mij mee,

onophoudelijk, ik wil het duiden

om aan doling te ontkomen

als ik de bron niet achterhalen kan.

 

Dan ben ik in het woud,

van een onbehagelijk verleden,

waarin ik lege huizen vind

die hun bewoners zijn vergeten.

 

Weer verlang ik naar het zien

van een verstild gebaar

dat wellicht afkomstig is van haar

 

die mij heimelijk vertellen wil

wat haar bewogen had

toen ze aangaf: volg me maar.

Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten, Poëzie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Straatfeest

IMG_0037

De zware boeken van oorlogen en verzet

die een oude man het lezende kind eertijds gaf

voeden elk jaar mijn gedachten

aan het straatfeest en verhalen van bevrijders

 

Bij de behouden huizen van een getroffen wijk

zal ik hen allen weer begroeten

samen met de herdachte gevallenen

buurtgenoten die niet overleefden

 

Hun bleke kinderen tijdloos in mijn hoofd

naderen de leeftijd van het zwijgen

maar we horen soldatenliederen

 

zien de dansende ouders

wij renden om de prijs

die we nooit zullen vergeten

 

Marinus te
Velde                                                                                                                
                                                                                                                                         

Geplaatst in gedichten | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Lotgenoten

't Woud (Large)

In de tuin van het vlakke land

zong nieuwe muziek bij woorden

die toch Elektra schiepen

zoals een enkeling haar zag

lotgenoten volgden hem

trouw aan zijn partituur van

een familiedrama op klaarlichte dag

een voorjaarsliefde die verblindde

Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Requiem voor Zandwijk*

IMG_0824

 

Uitkijken over de rivier brengt mij

een requiem voor een verdwenen dorp

de dichtgeslibde haven Zandwijk.

Na eeuwen restte zwavelige grond.

 

De keizer had zijn tol al lang gesloten.

Vreemde machten brachten een bedreigd bestaan.

Verweesd ontkwamen werkers

die elders lief en loon verwachtten.

 

Verlaten landschap spreekt hier aan

in voorouderlijke stemming

met een largo dat a capella klaagt.

 

Onder grijze luchten van verlangen

hebben hier ingegeven maten in ruimte

en tijd nooit zo stil geklonken.

 

Marinus te Velde

 

*Zandwijk lag bij Tiel aan de Waal, vanaf de middeleeuwen tot

diep in de negentiende eeuw.

Geplaatst in gedichten, Poëzie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Oud-Amelisweerd

IMG_0534

 

Het vagantenpad vindt een schurende vrede om het huis

aan de oude waterweg, eertijds noordelijke grens voor de Romeinen.

Gedachten aan oorlog in alle eeuwen

brengen huis en fort hier in stilte samen.

 

Onschuldig landschap naar het lijkt

voor de mens in schaduwen van wereldleed. 

Toch speelt er soms een violist in mineur

voor zoveel doden in geschonden steden.

 

Vleermuizen overwinteren in het nabije fort

dat ook bomen, planten en dieren schut,

alles hermetisch gesloten voor mensen.

 

Het landhuis heeft vaganten zien komen

die hun tijd herkennen in oude leegten

plekken in het struikgewas die blijven.

 

Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten, Poëzie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Aan de voet van Pook’s Hill

IMG_0510

 

Kipling begon zijn dagelijkse omzwervingen

bij de globe in zijn werkkamer  met het uitzicht

op de ommuurde tuin en de bevrijdende heuvel

waar hij Puck’s verhalen hoorde.

 

Hij schreef ze op, bladeren

die hem aan kwamen waaien  als een herfst

die hem zou blijven troosten

voor wat zijn leven al verloren had.

 

Maar veel beschreven blad

ontkwam niet aan het seizoen

waarin zijn schepping verkleurde.

 

Meer werd er gedroomd

dan hij verdragen kon,

verhuld onpeilbaar verdriet.

 

Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten, Poëzie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Déjà vu

Schenk 2

Een voorjaar is schuilgegaan

vermalen door ambtelijke molens

die een laatste wachter genade schonken

een déjà vu nog buiten de stad

 

of de blauwe tram voorbijkwam

langs de schooltuinen van de stadskinderen

en het speelterrein voor vakantie thuis

de molen, een makelaar tussen hoog en laag.

 

De kleine rivier zag  voetbalvelden

de lichtmasten toonden bij avond

een fonkelende boogie woogie

 

die overging in een verkeersstroom

boven het ondergrondse water

toen de overwinning was behaald.

 

Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten, Poëzie | Tags: | Een reactie plaatsen