Andreas Schelfhouts Winterlandschap (1852)

fragment Schelfhout

 

Een winterlandschap spreekt mij aan

met eeuwige treur over barre kou.

Maar diepzwart ijs na strenge vorst

draagt dierbaar leven hier.

                                                                                                

Een lichtbaak meldt een buurtschap

langs nieuw gebaande wegen.

Mensen en bomen buigen

om ijzige wind te weerstaan.

                                                                                       

Ingesloten door een lange tocht

vindt men zijn gelatenheid.

Het weidse land wordt binnenzee.

                                                                                    

Aan gene zijde sluimert woon

in aangewaaid habijt gekomen,

de luwte van een stille haven.

                                                                             

Marinus

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s