Auteursarchief: Marinus te Velde

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.

Struinend

Dagelijks bij het schildersdorp door uiterwaarden struinen, stroomopwaarts, schouwend het landschap wijd en zijd. Aankomen in morgenlicht de bedding voor een aquarel gekozen als couleur locale oud leven op de rivier. Wie hier rondwaart weet schimmen steeds terzijde ongezien nabij … Lees verder

Geplaatst in gedichten, landschap | Een reactie plaatsen

Gezicht op Amsterdam

Het voorland van de nieuwe stad die om de zuidas draait, brengt mij ook het beeld dat Huygens schreef die Amsteldam liet spreken over zwijgen in verwondering in de beslotenheid van grachten. Ben ik de vreemdeling van wie zij droomt? … Lees verder

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Prelude

Leg aan bij onbedorven land hoor vogels in het groen alsof ze wantij weren een prelude bij gewonnen tijd herscheppend nog wat anders worden zou

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Leeuweriken

Hoog boven de heide zingen leeuweriken deze morgen hun voorjaarslied weer bij het verlaten klooster alsof zij ons vergezellen naar gedachten aan komende dagen jij en ik dwalend naderend het negende getij het kleppen van de klok brengt ons naar … Lees verder

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Weerzien

De winter op Apols paneel was haar zo dierbaar.  We hadden woorden gevonden die ons omsluiten zouden. Het nieuwe jaar was aangebroken,  het werk van de schilder weer nabij in wat wij eens elkaar hadden gezegd. Dit landschap zou ons … Lees verder

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Getuigen

Van tijd tot tijd heb ik gebouwd aan wat ons resten zou als we niet meer dromen konden zoals in ongerijmde nachten.   Alles zou verloren zijn als men niet tijdig wist waarheen te gaan, een vindplaats voor verborgen krachten.   … Lees verder

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Uitzicht

  Starend omhoog aan een tuin ontstegen  samen in het prieel  van loof en licht   zwervende wolken verdwenen waar wij zaten  een koepel zonder weerga een schuilplaats in het lange gras Marinus te Velde  

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Winters verleden

Gevaarlijke wereld van smeltend ijs, wintergasten kleumen daar wachtend op voorjaarsluchten.   Geschonden steden daagden in grijs. De koude ging in versomberd verlangen voorbij aan groene dalen, genoeglijk zijn. Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen

Januari

De schilderstuin is nu ver weg maar heeft zijn eeuwigheid gevonden rijzend uit het oude licht dat daar gedroomd werd vastgelegd.   Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten | Tags: | Een reactie plaatsen

Herdenken

Aan de kust van verlangen vind ik sporen die niet dagelijks worden overspoeld en raak in gesprek zonder te weten waar je bent deze ruimte heb ik gegist.   Marinus te Velde

Geplaatst in gedichten | Een reactie plaatsen