Rangeerterrein

Gare St.-Lazare, Monet - kopie

Staand op de brug over het spoor

zag ik na de oorlog de treinen komen

in het geblakerde eindstation.

Nog zuchtten ze onder de rook

van het vuur in de loc

die knarsend en blazend vertraagde

stilstaand even later zonder tekens

van vertrek bij de bok aan een perron

dat langzaam uitgestorven raakte

na de omhelzing van weergekeerde reizigers.

 

Ik wachtte nog op het keren

met het draaiplateau van het rangeerterrein.

Weer in het weidegebied zou een rookpluim

met alle stedelijke somberheid verwaaien.

 

Marinus

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, gedichten, Poëzie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Rangeerterrein

  1. Nannie Hugen zegt:

    stedelijke somberheid……. het verval mooi verwoord terwijl de velden en akkers steeds opnieuw weer opkomen.
    Ik kom ook altijd op adem op het platteland.(glimlach)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s