Twee torens

                                                                        

Ik wandel meanders van een beek,

veraf de torens in het dorp

die onderweg zijn naar elkaar,

een oude en een jongere gestalte.

                                                                          

De loop van het water zal ze weer scheiden.

Waar ijsvogels schuilen en fluiten

ervaar ik soms wat er beweegt in mij,

nog ongestemde tonen en kleuren.

                                                                       

Al wat er leeft bleef in de seizoenen,

winterse somberheid voorjaarstuimel

zomerlicht of herfstwoede op weg

                                                                                

naar de klank van een zeldzaam uur

waarin men een prelude hoort,

verwonnen tijd, een carillon dat speelt.

                                                                                      

Marinus,

maart 2012

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Mooie dagen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s