Voor wie dit leest……

Deze woorden gebruikte  Leo Vroman (1915 – 2014) kort na de oorlog als titel voor een van zijn bekendste gedichten. Hij richtte zich daarin rechtstreeks tot zijn lezers: wat kan ik doen?/ Ik kan u niet bereiken.// O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen. Toch wilde hij gedreven door liefde schrijven, waarbij hij hoopte dat zijn woorden wakker gelezen werden als een lang verwachte brief. De poëzie van Vroman verlangt volgens zijn lezers betekenissen te vinden, die het mogelijk maken zich te onttrekken aan de leegte.

Vanaf mijn blog kijk ik hier naar de ster van Vroman en weet dat ik de lezer wil zijn van zulke poëzie. Als ikzelf de pen probeer vanuit mijn eigen inspiratiebronnen, hoop ik beelden te vinden die hun zin laten benaderen in wat ik tenslotte lees. De eenheid van vorm en inhoud die dan ontstaan kan zijn, wijst de weg.

Ik maak graag gebruik van variaties op de sonnetvorm, die vooral door zijn wending gedragen wordt. In Debussy bijvoorbeeld reik ik naar “het verzuimde leven” in een droombeeld, dat de werkelijke ervaring van verzuim doorbreekt. Bij de wending moduleert het sonnet naar mineur.

Maar als de pianiste Debussy speelt, komt alles weer samen….

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s