Ontsloten labyrint

kersthemel

 

Een middeleeuwse brug boogt

naar olijven en indigo verten.

Boven de dorpse klaagmuur

zweeft ongezien een vogel.

                                                  

Bepoorte stegen gaan traag

voor wie hier wandelt of lasten torst

door een ontsloten labyrint

naar een gedichte tijd.

                                                                   

Smalle stenen trappen leiden

naar donkere huizen de dag verlatend

voor de avond is gevallen,

                                                                        

als een vogel de wolkenpoort opent

boven tuinen van agaat

die rusten aan zee onder de sterren.

                                                                                 

Marinus

april ‘03 (Ligurië)/december ’12 (Kempen)

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s