Danseres

Pas zag ik in het Van Abbemuseum (Eindhoven) de expositie die aan Piero Gilardi (Turijn 1942) is gewijd. Bij een van zijn natuurtapijten, een rivierbedding van gekleurde stenen, zag ik op film een danseres die gehuld in een weefsel van soortgelijke stenen haar dans uitvoerde.

Het hierna volgende gedicht dat Slauerhoff (1898-1936) maakte voor danseres Darja Collin – met wie hij korte tijd getrouwd was – hechtte zich voor mij aan de dans bij het werk van Gilardi.

Kon ik eenmaal toch jouw dans weergeven

in een van het woord bevrijd gedicht,

Eenmaal even vrij en lenig zweven

Als jij in de lucht en in het licht

 

Met je lichaam doet, dat toch niet even

Los van de aarde is als wat ik dicht,

Zich met moeite van de grond opricht,

Zwaarder dan mijn geest, en toch kan zweven.

 

Jij kunt met een wending, een gebaar

Woede, weemoed en geluk weergeven,

Waar ik honderd woorden over doe.

 

Denken is het lichtst, toch wordt het zwaar,

En de dans kan ‘t lieve lichaam geven

Ziel en zaligheid, en nimmermoe.

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Danseres

  1. Novelle zegt:

    Ik heb je in mijn linken lijst geplaatst
    als je dat niet goed vind hoor ik het wel?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s