Trein naar Immergrün

Vanmorgen ontstak de bewaarder

een kolenvuur in het huis

dat zo ontdaan is van verlatenheid.

Hoog tegen de verkavelde berg,

tussen verwilderde bomen,

laat het de warmte nauwelijks toe.

Vannacht de spoorweg gehoord

die eens gegoede Weense burgers

naar zuiverder lucht liet gaan.

Op Immergrün schreef een hoveling,

toen de laatste keizer gestorven was

en de oude wereld ontmanteld:

Het huis is in morsige staat;

de meid en de knecht zijn vertrokken.

                                                                         

Soldatenschrift in de salon verontrust.

Gedenk wie er woonden

in stille tonen die kilte verdrijven

en nieuwe klanken zoeken.

Marinus, augustus 1981

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s