Domburgs muze

Domburgs muze

 

Lage mantelbomen blazen

een weemoedig lied voor haar

over parnassiaanse zomergasten

in een nooit gesloten badseizoen.

                                                          

Bij de lege villa op het duin

verwacht zij weer – met licht

bewegen naar een nieuwe dans –

de schilder op het strand gezeten.

                                                                        

Achter hem het geometrische landschap,

overal de koele weidsheid

in een schaarse ochtendzon.

                                                                 

Een wachter die de branding schouwt,

herneemt zich aan de einder

alsof hij huiswaarts voer.

                                                                                                                                   

Marinus

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s