Rutger Kopland

In Wat water achterliet, zijn kleine bundel voor Gedichtendag 2004, las ik zondagmorgen, nadat ik het bericht over Rutgers overlijden had gelezen, zijn gedicht De stem van een cello.

                                                                                    

Waaraan het geluid van een cello doet denken

                                                                         

de cellist Widlund vertelde me dat er

in dit instrument iets huist – een stem

een al heel oude stem waarnaar je zoekt

als je speelt en die je herkent

als je haar vindt

                                                                                        

misschien is het dat waarom ik moet denken

aan de oudste geluiden die ik ken, zoals

neuriën, zingen, kreunen, huilen

                                                                                      

en ook aan de kleuren van een woud in de herfst

alsof je het heimwee hoort van de cello

naar zijn plek van herkomst

                                                                                             

Zo verwoordde Rutger Kopland zijn inspiratie, die hij nu voor ons achterlaat.

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s