De burcht

 

De rots schiep een burcht

die over het landschap waakte

dat schilders zag komen

in illusies gevangen.

 

De aangekomenen genoten

een gastvrij onthaal maar zagen

hun rondgang daarna

als een oordeel verlopen.

 

Men wist de kerker

van het vergeten

niet meer gesloten

 

gehouwen verdriet

haast onzichtbaar toch

in schoonheid bewaard.

 

 

Maarten van Kessel,

maart 2009

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s