Gerrit Kouwenaar (1923-2014)

 

Een paar momenten zijn duurzaam

nee, niet als symbolen, maar

als gesleten keiharde handgrepen

hoe achteloos ook

en wat het oog achteraf

ook gezien bleek te hebben –

                                                           

Gerrit Kouwenaar

(Uit: Zonder namen)

 

Op 4 september jl.  overleed Gerrit Kouwenaar. Hij werd 91. Zijn gedichten zochten bij het aftasten van het bestaan een talig perpetuum mobile te worden met een voortgaande veelvormige herschepping van wat de inspiratiebron tijd verborgen vasthield in een zo concreet mogelijke gedaante. Zo werden zijn woorden weerbaar tegen de vergankelijkheid. Hij bouwde met taal kastjes die het uithielden in de tijd, een metafoor die de gelauwerde dichter zelf bij een lezing gebruikte.

Het nu volgende gedicht schreef hij voor de Hommage aan Hans Faverey in 1990. Het verscheen in 1991 ook in Kouwenaars bundel Een geur van verbrande veren.

                                                                                         

Afscheid

                                                                                                             

Er hapert iets, men heeft te veel gerookt, vlucht

kuchend in de boomgaard, najaar ademt

                                                                                                                                                                         

ternauwernood, stil als een bed is dit, het zwijgt

een mond, alleen de slakken op dood hout bewegen

                                                                                                                            

men zou hier willen blijven zitten op een steen

uren of eeuwen lang, terend op een boordevol

                                                                                                                                                                                

achtergebleven beker toen zomer vlees en geest

zich in een hees driestemmig koor even vereeuwigden-

                                                                                                                

Een boordevol achtergebleven beker, dat lijkt me ook een prachtig beeld voor de poëzie van Gerrit Kouwenaar.

 

Marinus

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s