Jan Luyken (1649-1712)

Een terugblik met Marinus

Wat men aan de tijd verspeelt, wordt in nevels naar de nacht gedragen…. (Uit: Door to the river)

Malpas 4

 

Uit: DUYTSE LIER (1671)

 Air

 Droom is ‘t leven, anders niet;

‘t Glijt voorby gelijk een vliet,

Die langs steyle boorden schiet,

Zonder ooyt te keeren,

d’ Arme mensch vergaapt sijn tijt

Aan het schoon der ydelheyd,

Maar een schaduw die hem vlijt.

Droevig! Wie kan ‘t weeren?

d’ Oude grijse blijft een kint,

Altijd slaap’rig, altijd blind;

      Dag en uure,

     Waart en duure, *

Word verguygelt* in de wind;

Daar me glijt het leven heen.

‘t Huys van vel en vlees, en been

      Slaat aan ‘t kraaken;

     d’ Oogen waaken,

Met de dood in duysterheen.

 

 *waardevol en kostbaar             *verspild

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Jan Luyken (1649-1712)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s