Eenzame eik

20120621-122017.jpg

Hij staat al eeuwenlang als ster
hoog in het landschap, niet wetend
wie ontsterven zal vandaag,
als wandelaars stilstaan aan zijn voet.

Gelieven verdroomden er hun jeugd
bij een fraai vergezicht op de rivier,
kerfden een verloren hart
in de bast van de jonge eik.

Hij draagt nu onleesbare namen,
open graven van illusies
voor een enkele passant

die bezweet hier boven komt
en de tijd neemt
door zich met tekens te verpozen.

Marinus, juni 2012

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten, Poëzie en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s