In het witte slot

                                         

Stil gaat R. langs pelgrimswegen

die het witte slot bereiken,

gedachten bij een groepsportret

van haast vergeten adel.

                                                                     

Zijn verre voorvader is afgebeeld

met allen die hem lieten dagen,

een oude vos die hoenders ving

wist zijn belagers aan te klagen.

                                                              

R. verhaalt wie horen wil

hoe koning Nobel werd gemaakt

tot droeve richter van zijn hof,

                                                                   

heerser door begeerte aangeraakt,

een lichtzinnig geloof in de pelgrim,

geen adel om zichzelf te wraken.

                                                                

Marinus,

april ‘90/april 2012

Over Marinus te Velde

Meestal laat ik mij inspireren door lange wandelingen, reizen en jeugdherinneringen. Daar probeer ik dan een bijzonder levensgevoel aan te geven.
Dit bericht werd geplaatst in gedichten en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s