Wie zij waren, komen bijeen

in hallen van geluk en troost

gezien door metgezellen

uit een nieuwe tijd.

Ik zoek wat hen bewoog

die met duistere woorden,

klanken, beelden, kleuren,

vormen en dansen

onderweg of aan het einde van hun reis

toegang vonden tot deze ruimten

die ingericht en in gebruik genomen werden

voor noden van een wankel bestaan

dat zich had afgespeeld over de grens

van wat een mens kan zeggen.

Marinus,

oktober 2011